فاصل اعلانى و نعود للنكد بكرة انشاءالله

الشنطة الفضى

عادت احدى صديقاتى من بلاد الفرنجة و تقابلنا علشان تدينى الهدية اللى جبتها لى ووقفت امامى و هى تخبىء الهدية وراء ظهرها و تبتسم ببلاهة تفتكرى جبتلك ايه؟ رديت على الابتسامة بواحدة اكثر بلاهة ايه بقى ؟ انتى عارفة انا مش بحب الطريقة دى قولى على طول.
فى حركة مسرحية اخرجت من وراء ظهرها شنطة ايد لونها فضى ترررااا فتحت بقى من فرط الدهشة و الصدمة و هى مازالت محتفظة بنفس البلاهة بس اضافت لها نظرة ترقب لرد فعلى. رد فعلى طبعا صدمة عصبية حادة انا حد يجبلى شنطة فضى دى اهانة لا يمحوها الا الدم و لعدة ثوان مخى قعد يودى و يجيب ياترى اى حتة فى شخصيتى بالضبط اللى اوحت لها انى ممكن امسك شنطة ايد فضى يمكن مودة اليومين دول بس انا بس مش فاكرة انى شفت ناس ماسكة شنط فضى قريب و طبعا مش ممكن اقهر البنت على نفسها فتماسكت و قولتها ياااى ى تجنن حقيقى هى دى الحاجة اللى كانت ناقصنى احمدك يارب عرفتى منيني يا شقية ان كان نفسى فى واحدة و نظرا انى بالغت فى رد فعلى صدقت هى و قعدت تشرح مميزات الشنطة بصى انا جيتها كبيرة علشان انتى بتحبى الشنط الكبيرة. ميرسى قوى جاء ردى و انا باقول فى سرى يارتيها كانت اكبر كنت طبقتك و حطيتك فيها و رميتكوا انتوا الاتنين فى النيل والافكار دى كلها فى دماغى و انا محتفظة بابتسامة الصداقة على وشى.
فى البيت وقفت امام المرايا احاول ادى نفسى انا و الشنطة فرصة تانية مسكتها من ايدها لا برضه ماينفعش طب اعلقها على كتفى برضه مش قادرة مش قادرة يمكن لو علقتها فى رقبتى البسها على راسى طيب بس اخيرا توصلت للطريقة المثلى للتعامل مع هذة المصبية حطتها فى كيس اسود و دفستها فى قعر الدولاب الى الابد و دى كانت نهاية الشنطة الفضى